Porozmawiamy sobie dzisiaj o gadżecie, którego większość z Was zapewne nie potrzebuje, ale są też takie osoby jak ja, dla których będzie on wręcz ratunkiem w codziennym obcowaniu z technologią. Mowa o fizycznej klawiaturze do smartfona. Urządzenia z takim sposobem wpisywania tekstu dziś w zasadzie już znikły z rynku, jeśli nie liczyć pojedynczych, niskoseryjnych modeli z firm typu Unihertz.
Dlaczego jednak mamy się zajmować czymś tak niszowym? Cóż, okazuje się, że ekrany dotykowe, mimo kilkunastu lat całkowitej dominacji rynku i bycia już de facto domyślną metodą obsługi telefonu, jednak nie nadają się dla wszystkich. Powody mogą być różne. Kilka lat temu zidentyfikowano ciągle jeszcze mało zbadaną przypadłość zwaną uroczo “zombie fingers”, polegającą na zmniejszonej przewodności elektrycznej skóry. Niektórzy mogą po prostu mieć dość duże palce i ciągle nie trafiać w malutkie wirtualne kwadraciki na ekranie, a zarazem niespecjalnie mieć ochotę na powiększanie okna klawiatury do wysokości połowy ekranu lub większej. Jeszcze inni nie cierpią na żadne z powyższych, ale po prostu nie lubią, jak im klawiatura zasłania to, co dzieje sie na ekranie.
Ja należę do dwóch z tych grup zarazem - i zombie fingers i wielkie palce. Od kiedy kupiłem pierwszy smartfon, a było to chyba gdzieś koło 2011 roku, pisanie wiadomości i korzystanie z internetu było po prostu udręką, i to nie jest przesadzone określenie. Byłbym już milionerem, gdybym za każdą rzuconą przy używaniu telefonu kurwę lub chuja odkładał złotówkę do skarbonki. I kiedy w swoim czasie udało mi się kupić używaną, niedostępną normalnie w Polsce Motorolę Droid z wysuwaną klawiaturą, przez chwilę byłem szczęśliwy, a świat wrócił do normy. Ale nic nie trwa wiecznie, a urządzenia elektroniczne szczególnie.
Również nie bez przesady będzie powiedzenie, że próbowałem każdego możliwego rozwiązania, żeby ułatwić sobie życie. Układ T9 na klawiaturze, powiększanie klawiszy, pisanie odręczne rysikiem, dyktowanie głosowe, klawiatury na Bluetooth. Wszystko było na poziomie od “o kant dupy potłuc” do “prawie używalne, ale…”. Ostatnia opcja, czyli klawiatury BT, zasługuje na poświęcenie odrobinę większj uwagi. Wydawać by się mogło, że nie ma nic prostszego, jak połączenie zwykłego etui do telefonu z małą klawiaturką, jakich dziesiątki modeli można było kupić już od dawna za niewielkie pieniądze. Otóż… nie. Nikt nigdy tego nie zrobił, kropka. Nie liczę tu większych klawiatur do tabletów, bo te owszem istniały i istnieją, ale nie były odpowiednie do moich potrzeb. Chodziło po prostu o to, żeby móc trzymać telefon w dłoniach i pisać na klawiaturze, jak jeszcze parę lat wcześniej. Czytałem liczne teksty dziennikarzy z branży technologicznej tłumaczących, dlaczego jest to nieopłacalne i za trudne. Ale że nikt, nawet żaden chiński rzemieślnik, choćby w najbardziej pijanym widzie, nie połączył klawiatury Bluetooth z etui, albo chociaż z joypadem do grania na komorce, jakich tłucze się miliony każdego roku? Przecież dużo głupsze i bardziej niepotrzebne gadżety można kupić bez problemu.
Taki stan trwał do mniej więcej 3 lat wstecz, kiedy mało znany startup Clicks postanowił zapełnić tę lukę. I powstała pierwsza generacja Clicks Keyboard, czyli dokładnie to, o czym napiszłem wcześniej - silikonowe etui z wbudowaną fizyczną klawiaturką. Z początku tylko na iPhone’y, i to tylko najbardziej topowe modele, potem dołączono do tego Motorole - również najdroższe wersje Razr. Pomimo ograniczenia w dopasowaniu i słonej ceny, popyt wystrzelił w kosmos niemal od samego początku, a ludzie zaczęli o Clicksach mówić. I okazało się, że całkiem sporo użytkowników wcale nie jest szczęśliwych, musząc klepać palcami po ekranie.
Zarobione pieniądze i zdobyty rozgłos pozwoliły firmie Clicks rozwinąć ofertę i wprowadzić do sprzedaży kolejną odsłonę klawiatury - tym razem nie w formie etui, a zwyczajnych klawiszy, wysuwanych spod spodu telefonu jak za dawnych czasów, mocowanych do dowolnego etui pierścieniem magnetycznym MagSafe. Dorzucono do tego jeszcze funkcję powerbanka. Słowem, wyglądało to jak spełnienie moich marzeń, kiedy więc dowiedziałem się o pierwszych planach wprowadzenia Power Keyboard na rynek, śledziłem wszystkie informacje na jego temat (o Clicks dowiedziałem się nieco wcześniej) - i kiedy tylko pojawiła się opcja zapisów i przedpłaty, wysupłałem promocyjne 109 dolarów z kieszeni (w tamtym momencie było to bodaj 328 zł, bo z uwagi na kolejne wyczyny Orangutrampa kurs dolara szorował po ziemi) i grzecznie wpłaciłem.
Późniejsze wydarzenia utwierdziły mnie w przekonaniu, że był to dobry wybór.
Na Power Keyboard przyszło czekać długo. Zamówienie złożone zaraz po Nowym Roku 2026 dotarło do mnie gdzieś na początku sierpnia, mam więc szanse być jedną z absolutnie pierwszych osób w Polsce, które korzystają z tego urządzenia. Przyzwyczajenie się do ponownego pisania na klawiszach przyszło mi bardzo łatwo, nie miałem również problemów ze zwiększonymi wymiarami tak wzbogaconego telefonu. Nie podam wszystkich wartości z pamięci, zresztą nie sądzę, żeby każdy z Was mógł bez problemu przełożyć sobie w myślach cyfry na praktykę. Powiem za to obrazowo - klawiatura położona koło średniej wielkości smartfona jest tak samo gruba, jak telefon opakowany w etui, i w stanie złożonym zajmuje ok. 2/3 jego wysokości. Potraktujmy ją więc tak, jakbyśmy nosili w kieszeni 2 sklejone ze sobą smartfony.
Waga - no, tu jest gorzej. Wspominałem, że Power Keyboard zawiera wbudowany powerbank. Bardziej precyzyjnie należy powiedzieć, że zasila ją akumulator o pojemności 2300 mAh, który ma możliwość oddania części energii na potrzeby doładowania telefonu (w tym bezprzewodowego). Nie korzystałem nigdy z tej funkcji, więc się nie wypowiem, ale zamontowanie ogniwa o takiej pojemności robi swoje i w efekcie sama klawiatura waży nieco ponad 200 gramów. W tym momencie użyłem już wagi i sprawdziłem, ile waży cały zestaw z telefonem. Wyniki kształtują się od 350 g (dość lekka Sony Xperia 10 III) do równo pół kilograma (pancerny Samsung Galaxy Xcover 7, opakowany jeszcze w mocarne etui). Okej, ostatnia opcja jest nieco ekstremalna - nie sądzę bowiem, by dużo osób nosiło takie giganty na co dzień, ale chcę pokazać, do jakich wartości możemy dobić. Jest to o tyle ważne, że Xcover 7 sam z siebie nie jest cegłówką zaczepno-obronną jak największe z “telefonów przetrwania”; jak na swoje rozmiary waży raczej dość rozsądnie i można go spokojnie porównać np. z większymi Iphonami, opakowanymi w pancerne etui (u mnie Spigen).
Pół kilo to już jest coś, co przemawia do wyobraźni. Takie wartości były bardziej charakterystyczne dla komórek pierwszej generacji sprzed ok. 30 lat. W praktyce wygląda to tak, że z jakim telefonem bym nie połączył Power Keyboard, zawsze dość wyraźnie mi ciąży w kieszeni kurtki, bo do spodni nawet nie podejmuję się go wkładać. Ale po pierwsze jestem przypadkiem szczególnym, bo w zestawieniu z moimi ogólnymi wymiarami taka waga nie jest czymś, co przeszkadza, a ponadto zawsze mogę odpiąć klawiaturę od telefonu, bo trzyma ją magnes, a dopóki jest w zasięgu Bluetooth, nie traci nic z funkcjonalności. Tylko moje lenistwo sprawia, że tego nie robię.
No dobra, z tym magnesem to nie do końca tak. Widzicie, ma on dobrą i złą cechę zarazem. MagSafe trzyma naprawdę mocno, a do pary z nim użyłem zwykłego doklejanego do etui pierścienia za 5 zł z allegro. Oddzielenie Power Keyboard od telefonu wymaga sporej siły, co po kilku miesiącach doprowadziło do tego, że w mechanizmie slidera (klawiatura przesuwa się góra-dół) pojawiły się już wyczuwalne luzy. Nie wpływa to na funkcjonowanie i póki co jest czysto kosmetyczną, minimalną niedogodnością - ale zastanawia mnie, jak sprawy się dalej potoczą. Mam nadzieję, że nie ku gorszemu, bo ani do precyzji działania klawiszy, ani do czasu pracy na baterii nie mam absolutnie żadnych zastrzeżeń. Klawisze, mimo że malutkie (zaledwie kilka mm średnicy) dobrze wpasowują się w opuszkę palca, gdyż są lekko wklęsłe, pracują z wyczywalną sprężystością - w konstrukcji prawdopodobnie użyto jakiejś wersji mikroprzełączników zamiast jechać po taniości ze stykami z gumy a la pilot od telewizora, a podświetlenie jest wyraźne. Przy odrobinie praktyki da się wręcz pisać bezwzrokowo, kiedy już przywykniemy do niestandardowego układu (no cóż, kiedy oszczędza się każdy okruszek miejsca, niestandard jest standardem, i o ile literowo klawiatura jest absolutnie zwykłym QWERTY+cyfry na osobnych klawiszach, tak symbole są rozsiane wszędzie, gdzie się da, i nie ma w tym nic choćby minimalnie podobnego do znormalizowanych układów).
Całkiem dobrze wygląda też samo połączenie Bluetooth. Teoretycznie Power Keyboard można połączyć z maksymalnie 10 urządzeniami - tylu nie mam, ale 4 spokojnie wytrzymywała i przełączała się między nimi bez problemów. Według specyfikacji, użyty jest standard BT 4.2, ale z komputerem łączyłem się również przez 4.0, przez walające się po domu tanie odbiorniki. Wcześniejsze wersje mogą nie być (i bardzo prawdopodobnie nie będą) obsługiwane.
Zostały nam jeszcze dwie kwestie do omówienia - oprogramowanie i wsparcie klienta. I o ile stronę techniczną pochwaliłem, tak tutaj nie mam za wiele dobrego do powiedzenia.
Power Keyboard teoretycznie obsłuży wszystko, co jest zgodne z Bluetoothem 4+. Producent zapewnia aplikacje pod Androida i iOS. Nie korzystam z produktów Apple, ale klawiaturę testowałem pod Androidem, Linuxem na komputerze i SailfishOS na komórce (więc de facto również Linuxem). Na pierwszy ogień weźmy Androida. Polskich użytkowników może spotkać niemiła niespodzianka, bo producent oficjalnie twierdzi, że znaki diakrytyczne dla języków innych niż angielski nie są wspierane. Nie i już. Po pierwsze - nie jest to prawda. O ile korzystamy z oficjalnego Gboarda (bleeee), spokojnie można wpisywać nasze ogonki i kreseczki przez dłuższe naciśnięcie klawisza i wybranie opcji z klawiatury numerycznej. Jest to umiarkowanie upierdliwe, ale lepsze niż nic. Inne klawiatury faktycznie nie potrafią tego obsłużyć, prawdopodobnie dlatego że nie rejestrują poprawnie długiego przyciśnięcia klawisza, które automatycznie jest zakodowane jako powtórzenie litery. Co gorsza, aplikacja nie pozwala na zmianę tego ustawienia, daje za to daje możliwość przypisania najczęściej używanych aplikacji pod skróty klawiaturowe. Byłoby to fajne, gdyby nie pokazało się tutaj lenistwo programistów - lista aplikacji jest zakodowana na sztywno, i znajdują się na niej takie kwiatki jak Google Hangouts czy Picasa (!). Ktoś po prostu wziął na pałę firmware ze starej wersji Clicks Keyboard, tej podłączonej do etui, i zgrał 1 do 1 na nowy produkt. Przetrwałem 2 aktualizacje, w trakcie których nie zmieniło się nic, i wyrzuciłem oficjalną aplikację do wszystkich diabłów. Wszystkie podstawowe funkcje, jak parowanie czy przełączanie urządzeń, działają bez niej. na dodatek apka wymaga ciągłego dostępu do internetu (żodyn się nie spodziewał…) i jest tak wrednie zakodowana, że po odcięciu tego dostępu np. firewallem mapowanie klawiszy i inne funkcje przestają działać. Można sobie podejrzeć stan baterii. Dzięki, o tym marzyłem.
Pod Linuxem i Sailfishem problemów nie ma, ale polskie znaki nadal będą sprawiać trudność, ponieważ klawiatura fizycznie nie posiada klawisza Alt, ani lewego ani prawego. Należy sobie zremapować klawisze, bądź za pomocą jakiegoś ogólnie dostępnego narzędzia, bądź (tu myślę o SFOS, bo na niego takich narzędzi nie ma) pójść trudniejszą drogą i wykonać własny plik reguł w udevie. Służę tu wszelką pomocą, bo kiedy już się wie, jak to zrobić, to praca zajmuje 5 minut - oddam pro publico bono moje 3 dni szukania po internecie i kurwienia na wszechświat.
Swoją drogą lenistwo twórców widać w jeszcze jednym miejscu. Power Keyboard ma 6 klawiszy funkcyjnych - Sym (do wprowadzania dodatkowych symboli z klawiatury, niewidoczny w mapowaniu), Ctrl (domyślnie używany do skrótów aplikacji, ale to zwykły Control), chujwico z symbolem podobnym do mac’owego Cmd, ale trochę bardziej jak lupa otoczona kilkoma kółeczkami (podobno klawisz wyszukiwania, choć raportuje się jako Meta/Windows), klawisz z logo producenta (jest Tab’em, bo czemu nie), klawisz pokazywania/ukrywania klawiatury oraz asystenta AI (oba raportują przypisane funkcje, z rozszerzonego zakresu USB HID). No i wyobraźcie sobie, że w dołączonej do Power Keyboard instrukcji część tych klawiszy jest opisana z dupy - Sym to Alt, szukanie to jednak Cmd, a logo Clicksów to Tab (tadam!). I teraz rozpakowujecie świeżo kupiony produkt, czytacie instrukcję i nic się tu nie zgadza. Doświadczenie konsumenckie na światowym poziomie. Chwilę mi zajęło dojście do tego, skąd taki babol uchował się w finałowej wersji produktu, i odkryłem to przypadkiem. Otóż taki, a nie inny zestaw oznakowania klawiszy znajdował się - znowu! - na pierwotnych wersjach starych Clicksów, jeszcze tych tylko pod iOS. I jakimś sposobem przedostało się to do materiałów nowego produktu…
Powiecie: jesteś za surowy. Są przecież aplikacje znacznie bardziej spieprzone, a błąd w druku może zdarzyć się każdemu. Po co się wyzwierzęcać nad firmą, która zrobiła w gruncie rzeczy coś dobrego, przydatnego i oczekiwanego, jedynie na podstawie dwóch nie najpoważniejszych wpadek?
Odpowiedź brzmi - jest w tym wszystkim jeszcze jeden element układanki, który nazywa się “całkowita porażka obsługi klienta”. Jeśli poszukacie opinii użytkowników na temat Power Keyboard, pominąwszy oficjalną stronę, to bardzo szybko okaże się, że… większość z tych, którzy zamówili swoje urządzenia w przedsprzedaży, albo nie dostała ich w ogóle, albo musiała znieść kilkumiesięczne opóźnienia jeszcze ponad podstawowy czas wprowadzenia produktu na rynek - czas oczekiwania niektórych zbliżał się do roku. Z licznych, pełnych furii wypowiedzi niedoszłych właścicieli wyłania się obraz firmy, która padła ofiarą swojego własnego sukcesu. Startup Clicks nie był w stanie sprostać popytowi i nie zapewnił łańcucha dostaw, a co najgorsze - uparcie milczał na temat jakichkolwiek trudności, wciąż klepiąc na swojej stronie propagandę sukcesu, a coraz bardziej wkurzonych klientów skazując na niekończący się kontakt z tym samym botem AI, obsługującym reklamacje. Jaka była jego wydajność, nietrudno się domyśleć. Ludzie dostawali zwrot pieniędzy… z reguły, i po dość długim czasie.
Wychodzi więc na to, że miałem niespotykane szczęście, czekając jedynie 8 miesięcy i otrzymując swoje zamówienie praktycznie bezproblemowo. Będąc w sytuacji tych nieco mniej szczęśliwych, wolałbym, żeby coś, co dostaję po wielu przejściach, rzeczywiście było warte oczekiwania. I każdy błąd i niedoróbka producenta rośnie wtedy w umyśle proporcjonalnie do skali trudności, przez które się przeszło. Miałem dostać coś, co będzie rewolucyjne, zmieni moje życie i usprawni produktywność (cytując materiały promocyjne). Dostałem kawałek elektroniki, który jest nieźle wykonany i spasowany, a podstawowe zadanie spełnia - ale nic więcej, a do tego pcha się do niego nieużywalną apkę na poziomie interakcji kartofla. Biorąc pod uwagę brak konkurencji i czynnik nowości, to jest on wart swojej superpromocyjnej ceny z wczesnego dostępu - przypominam, nieco ponad 3 stówki - ale absolutnie nie więcej.
W momencie pisania tych słów Power Keyboard jest dostępny na stronie producenta w promocyjnej ofercie za 108 euro. Bez promocji liczą za niego 579 zł (tak dziwne przewalutowanie ustawia strona, nie pytajcie dlaczego podstawowej ceny również nie podają w złotówkach). Biorąc pod uwagę fatalne opinie co do czasu dostawy, liczone w tysiącach, i historie rodem z horroru co do obsługi klienta, brzmi to jak naplucie w twarz. Jeśli więc, podobnie jak ja, odczuwacie potrzebę nabycia fizycznej klawiatury, mocowanej do telefonu, to Clicks Power Keyboard jest dobrym wyborem, ale na wszystkie świętości, nie dajcie się wrobić w kupno od producenta. Poszukajcie używek - jest całkiem sporo osób, których oczekiwania zostały zawiedzione, i pozbywają się klawiatur za ułamek ceny. Najprawdopodobniej nie znajdziecie ich w Polsce (ja znalazłem do tej pory tylko jedną ofertę), ale w pobliskich krajach możecie mieć już więcej szczęścia.
